Ruðningurinn og lætin voru líka það mikil að ég líki því einna helst við að vera í í björgunarvesti fljótandi í miðju norður-atlandshafi. Þegar fólkskarinn byrjar að hreyfast er ekkert sem maður getur gert, annað en að kreppa alla vöðva í líkamanum og reyna að halda sér uppi.

Þannig að þótt við höfðum náð að komast næstum alveg fremst, með tvær línur fyrir framan okkur voru svo mikil læti að þegar einhver ýtti vel fór af stað keðjuverkun þannig að maður sveiflaðist bara fram og til baka og því sveifluðumst við að vera í "röð" númer 3 fremst að fara í svona röð 10 eða 11 og það var ekkert sem við gátum gert. Um leið og við flutum aftar var ekkert annað í stöðunni að byrja að troðast aftur fram og þannig var þetta alla tónleikana, barátta og læti.

Útaf þessu var Rage líka með sér kastara til þess að hjálpa til þar sem Voodoo kastararnir voru ekki nóg. Það var farið yfir reglurnar, þarna fremst urði allir að hjálpa hvor öðrum eða verða undir. Þetta voru möguleikarnir sem stóðu til boða. Það var búið til einskonar T-laga skurður í miðjan fólksskaran, þannig að það var hægt að komast út úr troðningnum. Þannig að það voru ekki bara verðir fremst fyrir framan sviðið þar sem eru alltaf girðingar heldur líka inn í miðjunni sjálfri upp að T-gatnamótunum. Þannig var búið að taka út hættulegasta svæðið, miðjuna.

Svo var loksins komið að því, reglurnar voru komnar á hreint og stundin nálgaðist óðfluga. Rage var að fara spila. Fólk búið að berjast þarna fremst í um það bil klukkutíma og allt á suðupunkti. Lætin stigmögnuðust, fólk öskraði, sumir af sársauka aðrir af spenningi. Menn vissu að núna væri að fara koma að því. Á þessum klukkutíma sem ég beið hafði myndast mun meiri stemming en ég hafði upplifað áður en og Rage var ekki einu sinni mætt. Hvernig myndi þetta verða? Þetta myndi bara aukast. Þetta var ástæðan fyrir að 100.000 manns voru mættir á sama staðinn. Hljómsveitin sem átti eftir að gefa orðinu "djamm" allt aðra merkingu.

Ég hef aldrei upplifað neitt annað á ævi minni. Ég hoppaði og öskraði eins og ég hef aldrei gert. Tónlistin tók algjörlega völdin. Fólk heldur að við séum fullir á þessum myndum, en þvert á móti. Við erum einfaldlega að berjast fyrir því að lenda ekki undir. Ég veit ekki hversu mörgum fullorðnum karlmönnum ég lyfti upp. Menn sem gátu hreinlega ekki meira, menn sem horfðu á á mig og kölluðu á hjálp "You gotta get me outta here, I gotta get me out, I can't breath!!" og eins og kastarinn talaði um urðum við að standa saman. Fólk var ekki að crowd-surfa til að skemmta sér, nei þvert á móti. Fólkið sem þið sjáið crowd-surfa var að crowd-surfa til að komast burt. Hitinn, þrengslin, loftleysið.

Þetta var ekkert grín, það var allt brjálað. Þið sjáið líka á vidjóunum og myndunum hvað við færumst rosalega til í þvögunni. Það var ómögulegt að halda sér á einum stað. Bara t.d. í "Bullet in your head". Ég byrja mjög framanlega, en um leið og ég tek upp myndavélina, missi ég eina hendina og það er erfitt að berjast með annari hendi og því í lokin er ég komin aftar.

Þetta er án efa það skemmtilegasta sem ég hef á ævi minni gert. Nokkrum sinnum hugsaði ég samt "ég verð að fara" því ég var hreinlega að deyja. En ég ætlaði ekki að láta það fréttast að ég væri frá Rage.

Lappirnar voru orðnar gallsúrar, ég var orðinn rennandi blautur og uppþornaður. Ég var kominn með brunasár á framhandleggina útaf því að maður var alltaf að nuddast upp við blauta húð hjá öðrum. Ég var kominn með bláar tær útaf öllum hoppunum. Sköflungarnir voru orðnir rauðir af blóði, og undir öllu blóðinu voru marblettir. Ég fékk líka smá sár á brjóstvöðvana, marbletti og sár á tvíhöfða og axlir og það fyndna er að ég myndi gera þetta allt aftur. Þótt ég myndi þurfa að borga tvöfalt verð.

Þegar við komum heim upp á hótel var planið að fara út og skoða næturlíf New Orleans, en við vorum of uppgefnir, áttum ekki neina orku eftir. Þannig að við tókum heita sturtu og beint í svefninn eftir geggajð kvöld.